San Lourenzo

NOME: Igrexa de San Lourenzo
ARQUITECTO: Filippo Brunelleschi
CRONOLOXÍA: 1421-1470
ESTILO: Quattrocento
LOCALIZACIÓN: Florencia

A igrexa de San Lourenzo é a reinterpretación xeométrica da basílica romana e a igrexa paleocristiá. Estudio da perspectiva, consegue que todas as liñas converxan nun único punto, o altar; estudio tamén de simetría, pois si nos situamos na nave central percibimos un lado como espello do outro. A escala utilizada é a humana nun espacio diáfano donde prima a horizontalidade sobre a verticalidade.

Todos os elementos arquitectónicos están calculados tomando o cruceiro como módulo: naves, capelas, arcos.

A planta da igrexa é tamén simétrica e está articulada en tres naves, transepto delimitado por unha escalinata de tres escalones que da acceso ás capelas que percorren toda a igrexa. A ábsida é rectangular e está flanquedada por dúas sacristias. Para a cúpula sobre o cruceiro, Brunelleschi recuperou as pendentes, que permiten pasar da planta cadrada á circular, e que se utilizaba na Antigüidade.

Cúpula de Santa María dei Fiore

NOME: Cúpula de Santa María dei Fiore
ARQUITECTO: Filippo Bruneleschi
CRONOLOXÍA: 1418-1446
LOCALIZACIÓN: Florencia
ESTILO: Renacemento (Quattrocento)

A cúpula presenta un aspecto gracias ao seu aspecto oxival, apuntado, conseguido a partir da curvatura dos oito nervios de mármore branco que ascenden ata a linterna, diseñada polo propio Brunelleschi.

A cúpula que é octogonal está recuberta por tellas vermellas e álzase sobre un tambor tamén octogonal de pedra cun revestimento de mármore con un gran óculo en cada un dos seus lados, a modo de ollo de boi.

interior

O seu interior realizouse sen armazóns interiores, normalmente de madeira curva que lle serviría de soporte á bóveda mentras fora construída.

Brunelleschi ideou un método para alzala. Fixo a cúpula con un dobre cascarón octogonal con un espacio baleiro no medio. O cascarón interno é de ladrillos e pedra pois debía ser máis resistente que a cúpula externa pois debía sostela.

O espacio baleiro foi pensado para que entre os dous cascaróns puidese trazarse unha esfera. Desta maneira, Brunelleschi, se beneficiaría da calidad dunha cúpula esférica. O autor con este sistema ideou o sistema de autosustentación pois compensaba a presión exercida hacia o interior.
O empuxe centrífugo que se producía na base da cúpula foi contrarrestado polos nervios visibles do exterior, e por semicúpulas que actuaban de descarga.

A catedral era de estilo gótico e mantiña a decoración bícroma típica da arquitectura románica da toscana. Desde o seu principio en 1296, sempre estivo planificada a construcción dunha gran cúpula sobre o cruceiro, e no 1418 xa se prefixaran o tambor octogonal.
Brunelleschi foi elexido no concurso polo seu novedoso proxecto.