Teatro-Museo Dalí de Figueres

"Quiero que mi museo sea como un bloque único, un laberinto, un gran objeto surrealista.

Será un museo absolutamente teatral. La gente que venga a verlo saldrá con la sensación de haber tenido un sueño teatral"

Salvador   Dalí 

O Teatro-Museo Dalí de Figueres é un espacio singular; un museo creado a partires dunha determinada concepción Daliniana para potenciar toda a súa creación. Constitúe unha mirada distinta que debemos considerar para entender a derradeira obra dun xenial autor. É un gran proxecto surrealista, ou ready-made, tal como él o calificou algunha vez.

O museo ofrécenos un percorrido pola traxectoria artística e vital de Salvador Dalí.

O patio

Representa un xardín a ceo aberto, é o antigo patio de butacas do Teatro Municipal de Figueres. Podemos apreciar no centro do patio un imponente Cadillac que soporta unha escultura obra de Ernst Fuchs, que á súa vez serve de tensor dunha columna traxana feita de neumáticos. Nas paredes laterais, unhos maniquíes nos están a observar. Dalí interpreta este espacio como unha gran instalación con sentido dionisíaco de ritual.

Cúpula

Desde o patio se seguimos avanzando entramos nun impresionante espacio, o antigo escenario do Teatro Municipal que aquí está coronado por unha magnífica cúpula geodésica que se converte no emblema do Teatro- Museo.

O escenario  do antigo Teatro Municipal foi concivido por Dalí como parte do conxunto homenaxe á Capela Sixtina de Miguel Anxo. Existen referencias ao grande mestre por toda a sala como o grande lenzo que preside o conxunto "monoteísmo al óleo Cabeza de Miguel Ángel"

Na mesma sala, Dalí realiza a obra "Gala desnuda mirando al mar que a 18 metros aparece el presidente Lincoln" do 1975 facendo unha homenaxe a Mark Rothko a partires dunha interpretación dixital da cara de Lincoln.

Na sala do Tesouro, concibe Dalí un gran cofre que garda xoias. Aquí nos encontramos con numerosas obras que fan referencia á historia da Arte, ao Renacemento e a Rafael en concreto.

Galarina 1945

No primeiro andar encontramos a sala MAE WEST, unha das máis famosas do Teatro- Museo. Alí podemos deleitarnos con a aplicación tridimensional, a creación dunha habitación a partir dunha imaxe bidimensional, a aguada sobre papel de periódico Rostro de Mae West utilizable como apartamento (c.1934-35), de Salvador Dalí, que se exhibe no Art Institute de Chicago.

No Palacio do Vento, Salvador Dalí en 1919 expuxo por primeira vez con tan so catorce anos, a súa obra compartindo sala con outros dous pintores de Figueres. A sala está presidida polo impresionante teito pintado do que recibe o seu nome.

Avida Dolars

Torre Galatea

* Todas as fotografías son de Fran Canoura.

A persistencia da memoria

TITULO: A persistencia da memoria
AUTOR: Salvador Dalí
CRONOLOXÍA: 1931
ESTILO: surrealismo
TÉCNICA: Óleo
LOCALIZACIÓN: MOMA, New York

Atribuir ás imaxes unhas propiedades contradictorias con aquelas que teñen en realidade, é un dos recursos máis coñecidos do método paranoico-crítico de Dalí. Son famosas as súas representacións de obxectos blandos ou derretidos que se xeralizan a partir de esta obra. Aquí aparecen os famosos reloxos blandos, esta blandura a relaciona Dalí a case calquera obxecto sólido e indica a súa condición de espectro ou fantasma, vestixio do mundo do soño. No caso dos reloxos, sen embargo, a imaxe ten implicacións máis profundas, aludindo á relatividade da interacción espacio-tempo, é decir á chamada cuarta dimensión. O blando é para Dalí o dixerible, o sustancial, en contraposición ao duro e irreductible.

No cadro aparece a bahía de Port Lligat ao amencer. A paisaxe é simple, o mar ao fondo e unha pequena formación rochosa á dereita. Hai catro reloxos, un de bolsillo e tres blandos e deformados. Un deles colga en equilibrio da rama dunha árbore. Máis abaixo, no centro, outro acoplado a modo de montura sobre unha cara con longas pestanas inspirada nunha roca do cabo de Creus. O terceiro reloxo está a punto de deslizarse polo muro, sobre él hai unha mosca e sobre o reloxo de bolsillo, tamén situado no muro, hai un grupo de formigas, moi recurrentes en Dalí e nos surrealistas.

Guernica

TÍTULO: Guernica

AUTOR: Pablo Picasso
CRONOLOXÍA: 1937
ESTILO: Cubismo, surrealismo, expresionismo
TÉCNICA: Óleo
LOCALIZACIÓN: Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid

A pintura Guernica nos traslada a un mundo apocalíptico, herdeiro quizá das pinturas de Goya, a través dunha ausencia de cor. Básicamente Picasso, utiliza o branco e negro, cunha ampla variedade de grises e algún toque azulado. Isto relaciónase coas fotografías en branco e negro da época pero tamén non debemos olvidar todo o traballo de Picasso en litografía e augaforte destes anos.

Además da ausencia da cor, utilizou outros recursos expresivos para darlle todavía máis dramatismo á obra; a deformación dos corpos; rostros desdoblados, estirados, crecidos e a distinta luz utilizada iluminando todo aquelo que lle interesa. A preocupación maior foi a expresión da dor, evidenciada na nai co fillo morto no colo, un rostro desgarrado no que os propios ollos semellan unha bágoa que resbala, cunha boca moi aberta, os dentes saídos e unha língua moi afilada, representan a dor maternal; e no cabalo a expresión da dor visceral.

Picasso concibe unha pintura de batalla con tan só nove personaxes e algún elemento contextual. A composición estructúrase a través dunha pirámide de luz central, compensada con dous eixos verticais a ámbos lados. No vértice da pirámide está o quinqué da muller que asoma pola fiestra; unha luz artificial que ilumina o cabalo agonizante, cunha lanza cravada no costado; o guerreiro descomposto aos pés, e a figura feminina que avanza desde a esquerda. No fondo en semipenumbra, un paxaro, ferido, pode ser unha pomba. No lado esquerdo, o touro e a maternidade e no lado dereito a muller atrapada no incendio. De fondo algunha edificación, o chan con baldosas, unha mesa. O espacio é angustioso, moi teatral con grandes personaxes respecto ás edificacións.