Visión despois do sermón

TÍTULO: Visión despois do sermón
AUTOR: Gaugin
CRONOLOXÍA: 1888
TÉCNICA: Óleo
LOCALIZACIÓN: National Gallery of Scotland, Edimburgo

Gaugin introduce con este cadro a coexistencia dun plano real con outro imaxinario e os une con recursos plásticos; as mulleres bretonas axeonlladas coas súas cofias e os seus perfiles crean un ritmo decorativo continuo, a árbore en diagonal divide en dúas partes o cadro e o fondo roxo, aislando a zona onde están a loitar Jacob co ánxel.

O cadro foi rexeitado cando Gaugin intentou donalo á igrexa de Nizon, perto de Pont-Aven. Gaugin explícalle ao seu amigo Van Gogh este insólito cadro, "Creo haber conseguido en las figuras una gran sencillez rústica y supersticiosa. El conjunto es muy severo. La vaca debajo del árbol es minúscula en relación con la realidad y está encabritada. Para mí, en este cuadro el paisaje y la lucha existen sólo en la fantasía de la gente que reza después del sermón, razón por la cual hay un contraste entre las personas de verdad y la lucha en el paisaje imaginario y desproporcionado".

O tema do sermón e a loita de Jacob co ánxel, encóntrase nos temas preferidos de Gaugin e dos artistas da época; xa Delacroix tratou o tema nun fresco. Gaugin ao igual que Van Gogh, inspírase nas estampas xaponesas, tanto na loita como no fondo coloreado en roxo.

Esta obra entusiasmou ao crítico de arte Albert Aurier, considerando a Gaugin como o fundador do simbolismo pictórico, en cambio defraudou a Pisarro por copiar aos xaponeses e aos bizantinos.

Habitación en Arles

TÍTULO: Habitación en Arles
AUTOR: Van Gogh
CRONOLOXÍA: 1888
TÉCNICA: Óleo
LOCALIZACIÓN: Museum Van Gogh, Amsterdam

Vincent Van Gogh realizou diferentes versións deste cadro, representación da súa habitación na Casa Amarela en Arles. O cadro nos introduce nunha dimensión íntima e privada do artista. Van Gogh con este cadro fixo un uso subxectivo das cores, cun significado simbólico. Utilizou o proceso de síntese das formas recurrindo para tal efecto ás estampas xaponesas. En palabras súas ao seu irmán Theo..."desde el momento en el que la simplificación da a los objetos un tono más marcado, el resultado es una impresión de reposo (...)."

Vincent escolleu tonos tenues e o acorde de ocre e azul ten sen dúbida un efecto relaxante. O espacio aberto, que nos acolle, invítanos ao silencio. Todos os obxectos se dirixen hacia o interior e a ventá do fondo e as dúas portas nos trasladan ao exterior. A cor está aplicada dunha maneira lisa sen pincelada grosa e espesa nin enérxica tan típica do autor. Sen dúbida Van Gogh buscaba con este cadro transmitirnos a sensación de paz e remanso que poucas veces conseguiu en vida.

Natureza morta con tarteira

TÍTULO: Natureza morta con tarteira
AUTOR: Cezanne
CRONOLOXÍA: 1879-1882
TÉCNICA: Óleo
LOCALIZACIÓN: Colección Sr e Sra Rene Lecomte, París

Con este cadro comeza a serie de grandes naturezas mortas do último período. Considérase unha volta á tradición con respecto ás líneas e a gran profundidade da sombra. Formalmente o emparexamento dos obxectos é sobrio e está nunha posición centrada. A cor, a través de manchas, é suave e rica. No camiño da luz á sombra, que incide de forma diferente en cada obxecto, a cor desenvolve a súa escala de valores. Cezanne recréase na textura dos obxectos para conseguir distintos grados da materia; opacos, transparencias, atmósferas, o debuxo no adorno da parede empapelada.

Cezanne para definir as formas, debuxou líneas oscuras arredor dos obxectos con máis definición que noutros cadros. A orixinalidade do debuxo estriba nos vidrios e nas cores e contornos das froitas.