O tributo da moeda

TÍTULO: o tributo da moeda
AUTOR: Masaccio
CRONOLOXÍA: 1427
ESTILO: renacemento (Quattrocento)
TÉCNICA: fresco
LOCALIZACIÓN: Capela Brancacci na igrexa de Santa María do Carmine, Florencia

O tributo é unha das escenas máis famosas dos frescos pintados por Masaccio na Capela Brancacci. O tema principal do conxunto dos frescos é a salvación da humanidade por Xesucristo a través da figura de Pedro, polo tanto se narran episodios da vida de San Pedro.

No tributo da moeda as figuras de Xesús e Pedro mostranse en tres partes, escena que aparece nun pasaxe do Evanxelio de Mateo: Xesús e os seus discípulos son solicitados para o pago do tributo para o templo, Xesús ordenalle a Pedro que pesque un peixe donde encontrará a moeda para pagar o tributo.

Masaccio utiliza este pasaxe para o seu fresco e o representa nun so espacio, xustapón tres escenas do Evanxelio según Mateo:

• Un recaudador de impostos (o publicano) reclama o tributo a Pedro, este acontecemento ocupa o centro do fresco. Está o cobrador cunha túnica vermella, de espaldas, que reclama o pago do imposto. Xesús ordena a Pedro cun xesto o que debe facer.
• Pedro colle unha moeda que fora tragada por un peixe do lago Tiberíades. Esta escena está representada no lado da esquerda.
• Pedro paga ao recaudador no lado dereito ante un edificio que está en perspectiva.

A perspectiva utilizada por Masaccio é única, as sombras están feitas coa mesma inclinación do sol, as montañas se difuminan polo horizonte. A escena desenvolvese nun espacio arquitectónico según as leis da perspectiva. A paisaxe e a arquitectura danlle unidade ao cuadro; as líneas de fuga converxen todas na cabeza de Cristo.
As persoaxes teñen expresións vivas, están representadas de forma maciza, teñen formas escultóricas gracias ao claroscuro, evocando obras de escultores contemporáneos a Masaccio, isto é propio da tradición dos pintores florentinos desde Giotto ata Miguel Anxo.
Xesús posue rasgos humanos e ten a mesma altura que os apóstolos; Masaccio rechaza a perspectiva xerárquica tan utilizada nos mesmos temas.
Con respecto ao color utilizado, Masaccio usa a paleta clásica, os colores cálidos avanzan e os fríos retroceden, todo enmarcado nun fondo grisáceo.

Gattamelata

AUTOR: Donatello
CRONOLOXÍA: 1444-1453
ESTILO: Renacemento (Quattrocento)
MATERIAL: bronce

Il Gattamelata é un monumento ecuestre que está considerado o primeiro do Renacemento. O seu autor é Donatello e tomou como punto de partida a estatua ecuestre de o emperador Marco Aurelio e probablemente as efixies ecuestres que aparecían nas moedas romanas.

A persoaxe é Erasmo de Narni, xefe dos exércitos mercenarios que estaban ao servicio de Venecia, e é coñecida como Il Gattamelata, que significa "gata melosa". O Condottiero está en actitude relaxada sobre o seu cabalo, viste armadura típica da época con proteccións nos brazos e as pernas. Porta unha enorme espada que está enfundada e un bastón de mando de oficial romano portándolle ese aire triunfal e de poder que nunca obtivo en vida.

A estatua levántase sobre un gran zócalo de mármore que tamén é obra de Donatello, nos seus lados conta con portas de mármore recreando as portas do Hades, imitando aos sarcófagos da antigüidade.

David de Donatello

TÍTULO: David
AUTOR: Donatello

CRONOLOXÍA: 1444-1446

ESTILO: Renacemento (Quattrocento)

MATERIAL: bronce

LOCALIZACIÓN: Museo Nazionale del Bargello, Florencia

Vasari comentou referíndose ao David de Donatello que "...ese corpo é tan natural, vívido e delicado que os artistas lles parece que debe de ter sido moldeado sobre o corpo dunha persoa viva"

A naturalidade do corpo de David, grácil e adolescente é froito dunha composición moi estudiada. A perna dereita soporta o peso do corpo liviano, e a esquerda descansa sobre a cabeza de Goliat. O ángulo que forma coa perna que está libre é contrarrestado polo brazo que David apoia sobre a cadeira.

O corpo desnudo, só viste un sombreiro e calzas de pel, é realzado pola inclinación da cadeira e a posición casi erecta do tórax, utilizando e recreando a curva praxiteliana, dándolle movemento e sensualidade ao corpo de David.

Está feito en un bronce case negro e moi pulido o que lle serve para realzar as calidades do seu corpo xuvenil.

Todos os atributos que Donatello utilizou, como a espada, a pedra que garda nunha das súas mans e esa mirada de satisfacción sobre o seu trofeo, denotan coraxe e valentía.

O David de Donatello vai máis alá dunha sinple descripción dun relato bíblico, hai que observar o helmo e as ás de Goliat, claro referente aos duques de Milán que ameazaron continuamente a cidade de Florencia, tamén fai referencia a esta co sombreiro, típico dos campesiños florentinos.

Así, Florencia representada por David, máis pequeno, enfróntase á grande e poderosa Milán.

detalle da cabeza de Goliat

          



        







San Lourenzo

NOME: Igrexa de San Lourenzo
ARQUITECTO: Filippo Brunelleschi
CRONOLOXÍA: 1421-1470
ESTILO: Quattrocento
LOCALIZACIÓN: Florencia

A igrexa de San Lourenzo é a reinterpretación xeométrica da basílica romana e a igrexa paleocristiá. Estudio da perspectiva, consegue que todas as liñas converxan nun único punto, o altar; estudio tamén de simetría, pois si nos situamos na nave central percibimos un lado como espello do outro. A escala utilizada é a humana nun espacio diáfano donde prima a horizontalidade sobre a verticalidade.

Todos os elementos arquitectónicos están calculados tomando o cruceiro como módulo: naves, capelas, arcos.

A planta da igrexa é tamén simétrica e está articulada en tres naves, transepto delimitado por unha escalinata de tres escalones que da acceso ás capelas que percorren toda a igrexa. A ábsida é rectangular e está flanquedada por dúas sacristias. Para a cúpula sobre o cruceiro, Brunelleschi recuperou as pendentes, que permiten pasar da planta cadrada á circular, e que se utilizaba na Antigüidade.

Cúpula de Santa María dei Fiore

NOME: Cúpula de Santa María dei Fiore
ARQUITECTO: Filippo Bruneleschi
CRONOLOXÍA: 1418-1446
LOCALIZACIÓN: Florencia
ESTILO: Renacemento (Quattrocento)

A cúpula presenta un aspecto gracias ao seu aspecto oxival, apuntado, conseguido a partir da curvatura dos oito nervios de mármore branco que ascenden ata a linterna, diseñada polo propio Brunelleschi.

A cúpula que é octogonal está recuberta por tellas vermellas e álzase sobre un tambor tamén octogonal de pedra cun revestimento de mármore con un gran óculo en cada un dos seus lados, a modo de ollo de boi.

interior

O seu interior realizouse sen armazóns interiores, normalmente de madeira curva que lle serviría de soporte á bóveda mentras fora construída.

Brunelleschi ideou un método para alzala. Fixo a cúpula con un dobre cascarón octogonal con un espacio baleiro no medio. O cascarón interno é de ladrillos e pedra pois debía ser máis resistente que a cúpula externa pois debía sostela.

O espacio baleiro foi pensado para que entre os dous cascaróns puidese trazarse unha esfera. Desta maneira, Brunelleschi, se beneficiaría da calidad dunha cúpula esférica. O autor con este sistema ideou o sistema de autosustentación pois compensaba a presión exercida hacia o interior.
O empuxe centrífugo que se producía na base da cúpula foi contrarrestado polos nervios visibles do exterior, e por semicúpulas que actuaban de descarga.

A catedral era de estilo gótico e mantiña a decoración bícroma típica da arquitectura románica da toscana. Desde o seu principio en 1296, sempre estivo planificada a construcción dunha gran cúpula sobre o cruceiro, e no 1418 xa se prefixaran o tambor octogonal.
Brunelleschi foi elexido no concurso polo seu novedoso proxecto.