Mostrando entradas con la etiqueta pintura. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta pintura. Mostrar todas las entradas

15 ene 2015

Infografía II: San Clemente de Tahull



Cristo en maxestade, na ábsida , presidindo o conxunto da composición pictórica, característica habitual da arte románico catalán. Maiestas Domini o Pantocrátor, Deus desde a perspectiva máis sobrenatural da visión apocalíptica, aparece con todo o seu poder e toda a súa gloria para xulgar á toda a humanidade.
O Pantocrátor posúe dimensións sobrenaturais que representan "o ceo", Cristo está inscrito nunha mandorla perlada que simboliza o mundo e os seus pes reposan sobre a bola do mundo. Deus recórdanos cal é o seu papel, o de Deus lexislador, xuiz que domina o terrenal.
Cristo está frontal sobresaíndo da mandorla co brazo dereito levantado facendo o signo da bendición coa man con dous dedos á maneira grega, e co libro aberto á esquerda sobre o nocello. A alfa e a omega, primeira e derradeira letra do alfabeto grego simbolizan o principio e o fin e en consecuencia, Deus como creador e tamén como destructor. Sobre o libro a inscripción EGO LUX SUM MUNDI (yo soy la luz del mundo), luz como símbolo da verdade absoluta, do ben e do camiño para a salvación según o evanxelio de Xoan: "yo soy la luz del mundo, el que me sigue de ninguna manera andará en la oscuridad, sino que poseerá la luz de la vida" (Jn 8:12). A Dextera Domini, a man dereita de Deus indícanos a proteccción divina, a lexitimización do poder.
As figuras do tetramorfo, están inscritas en rodas ou círculos enlazados entre si. Iconografía relacionada coas visións do profeta Ezequiel: o home asociase a San Mateo, o león identifícase con Marcos. o touro sería Lucas e a águia estaría asociada á figura de Xoan. Ademáis dúas figuras simétricas flanqueando a composición representando un serafín e un querubín cada un con tres pares de alas e con seis ollos inscritos.

18 jul 2013

18 de xullo de 1610

Retrato de Caravaggio por Ottavio Leoni
 
 
 
 
 
 
 
Tal día como hoxe morría Michelangelo Merisi da Caravaggio
 
Milán 29 setembro 1571- Porto Ércole 18 xullo 1610
 
Gran exponente da pintura barroca
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

12 dic 2012

O fusilamento de Torrijos


 TÍTULO: O fusilamento de Torrijos
AUTOR: Antonio Gisbert
DATA: 1888
TÉCNICA: Óleo sobre lenzo
ESTILO: transición romanticismo realismo
LOCALIZACIÓN: Museo del Prado






Antonio Gisbert Pérez naceu en Alcoy no 1835 e morreu en París no 1902, pintor de temática histórica encadrado na época de transición entre o romanticismo e o realismo. Estudiou na Real Academia de Belas Artes de San Fernando en Madrid trasladándose posteriormente a París. Permaneceu tamén por espacio de cinco anos (1855-1860), en Roma para continuar os seus estudios donde obtivo unha pensión para costearse a súa estancia.
Gisbert representa unha tendencia pictórica da segunda metade do século XIX, a pintura de grandes acontecementos en relación coa historia dos seu país. Se trata da "pintura de historia" ou "realismo retrospectivo" cuxa pretensión era representar con realismo acontecementos do pasado histórico nacional. 
Esta obra representa os ideais liberais, Gisbert co fusilamento de Torrijos fixo un alegato en defensa da liberdade, en contra do autoritarismo. Gisbert estaba vinculado ao partido progresista polo que esta pintura convertiríase nunha icona do seu tempo. O lenzo foi encargado polo goberno liberal de Práxedes Mateo Sagasta, durante a rexencia de María Cristina.
José María Torrijos (1791-1831) foi capitán de Valencia e ministro da guerra durante o Trienio Liberal (1820-1823), tendo que exiliarse ao recuperar o poder absoluto Fernado VII. Desde Inglaterra conspirou sucesivas veces contra o monarca. O gobernador Vicente González Moreno ofreceulle o seu apoio si embarcaba desde Xibraltar en dirección a Málaga con sesenta homes da súa confianza. Dito apoio converteuse en traición pois Torrijos e os seus homes foron abordados e obligados a desembarcar en Fuengirola. Foi apresado o 11 de decembro de 1831 e foi fusilado xunto aos seus homes nas praias de Málaga por traición e sen xuízo previo.
Técnicamente Gisbert achégase ao academicismo, empregando un firme debuxo e unha simple pero estudiada composición. Os prisioneiros alinéanse de pé fronte ao espectador esperando a morte. Torrijos é a personaxe principal encabezando o grupo e facendo de vértice na composición, collendo as mans dos seus compañeiros, Flores Calderón e o ancián Francisco Fernández Golfín, ex ministro da guerra ao que está a vendar un frade.


Á dereita están o coronel López Prieto, o oficial inglés Robert Boyd e Francisco Borja Pardio. Tamén están os frades tapando os ollos aos que o solicitan e lendo textos bíblicos, mentras nun primeiro plano están os primeiros cadáveres axusticiados, recurso compositivo que nos lembra a Goya. No fondo están os soldados que esperan ordes.
Gisbert mostra na composición as sensacións a partir dos xestos das persoaxes. É de destacar tamén o encuadre, deixando fora de plano algún cadaver, clara influencia da fotografía. As cores son frías subraiando as sensacións terribles da escena e do desenlace.

19 sept 2012

David Hockney e o condado de Yorkshire



David Hockney "Unha visión máis ampla", organizada pola Royal Academy of Arts en colaboración co Museo Guggenheim Bilbao e o Museo Ludwig de Colonia representa a primeira mostra dedicada en España ao artista mostrando o relevante papel da paisaxe na súa obra. Hockney é o pintor británico en activo máis importante realizando para dita exposición paisaxes inspirados enYorkshire, o seu condado natal, feitos a partir do 2004 utilizando diferentes soportes, desde óleos pasando por carboncillos e tamén debuxos realizados con iPad. A mostra é unha oportunidade para deleitarnos coa visión única do universo creativo de David Hockney.



David Hockney naceu en Bradford, Yorkshire en 1937, influido polo seu pai interesouse desde moi novo polo teatro, a arte e o debuxo. Cando ingresa no Instituto de segunda ensinanza, David Hockney xa ten claro que se quere adicar á arte, é por estas datas cando xa empeza a apreciar a fermosura da paisaxe. Tras ingresar no 1953 na escola de Belas Artes de Bradford pódese apreciar xa a influencia dos seus mestres nas paisaxes. No 1959 ingresa no Royal College of Art e non tarda en introducirse de cheo nos círculos artísticos de Londres coñecendo a Francis Bacon, Richard Hamilton e Peter Blake entre outros.

Desenvolve un amplo coñecemento e profundo interés por artistas como Pablo Picasso a quen lle dedica unha importante exposición a Tate Gallery no 1960. Por estas datas Hockney xa define o seu estilo pictórico e é admirado por titores e profesores apreciándose a influencia de Dubuffet e Bacon. 
Por outra banda a David Hockney a á súa obra sempre a relacionaron con o grupo de artistas pop, pero él sempre rexeitou esta etiqueta.
No ano 1970 chega a súa primeira gran retrospectiva en Londres. Por estas mesmas datas o artista mantén un profundo interés pola fotografía, sen abandonar o debuxo nin o grabado.
Nos anos noventa realiza unha serie de obras que se poden considerar moi cercanas á abstracción, en elas o artista experimenta co espacio e coa cor. No ano 1997 un amigo sofre unha grave enfermidade e David Hockney visita o seu condado natal, durante estas visitas ao seu amigo recorre o traxecto desde Bridlington pasando polos Wolds. O artista nestas viaxes acumulará unha serie de recordos que darán lugar á paisaxes de Yorkshire.


Na actualidade Hockney segue experimentando coa pintura e coa forma de pintar, moi interesado nas novas tecnoloxías comeza a debuxar co iPhone e o iPad a través da aplicación Brushes do iPad, con esta aplicación o artista reproduce o proceso creativo pincelada a pincelada, él mesmo pode contemplar a forma de pintar e debuxar paisaxes directamente do natural ao igual que o facían os impresionistas cando utilizaban a técnica do "plein air".
Nesta exposición en Bilbao podemos ver unha mostra desta técnica utilizada co iPad, que David Hockney pintou do val de Yosemite en California no 2011.



Extracto  adaptado da biografía que aparece na páxina web do Museo.

29 jun 2012

Edward Hopper, un pintor moderno









"La única influencia que he recibido he sido yo mismo"
EDWARD HOPPER
NYACK, NUEVA YORK, 1882-NUEVA YORK, 1967












Edward Hopper nacía en 1882 en Nyack, un pequeno pobo conservador á beira do Hudson, en Nova York. Creceu nun ambiente conservador provinciano, influencia que mantería toda a súa vida, a pesar de vivir no Greenwich Village de Nova York, barrio de artistas empapado dun ambiente bohemio.
Esta influencia conservadora persistirá ao longo da súa obra, incluso despois da súa estancia en París desde outubro de 1906 hasta xullo de 1907, donde un todavía xoven e tímido Hopper se introducirá no ambiente nocturno parisino de prostitutas e bebedores de absenta. Este é o tema que trata en Soir Bleu, desde a súa peculiar e recoñecible óptica pictórica.


Soir Bleu 1914


En 1913, trala celebración do Armory Show en Nova York chega a gran revolución da arte de vangarda aos Estados Unidos a través de máis de mil obras, case todas de artistas europeos. Isto provocou unha gran revolución, pero á vez apareceron duras críticas reivindicando un arte nacional que ensalzara os valores e a forma de vida da cultura norteamericana. A partir de aquí surxe unha corrente realista da que Hopper se convirte nun dos seus máximos representantes, a través da tradición clasicista recreando escenas de caracter íntimo: o tema da muller soa na habitación, na súa intimidade, espida ou en roupa interior, case sempre absorta nos seus pensamentos.
En Hopper se pode pensar nunha sexualidade en contra dos ambientes puritanos da época ou nunha certa actitude voyeur, involucrando ao espectador no que está a mirar.
Tamén o tema recurrente da soedade dos protagonistas sempre presente, inscrita nas cidades, nos cafés, nas rúas, gasolineiras, hoteis. Todo isto o podemos ver no Museo Thyssen en Madrid a través dunha gran panorámica retrospectiva do autor hasta o 16 de setembro.

Automat 1927




Hotel Room 1931




House by the railroad 1925


12 jun 2012

Los desastres de la guerra de Rubens



Los desastres de la guerra pertence a Pedro Pablo Rubens e está fechada no 1637 pois existe unha carta con data do día 12 de marzo de 1638 na que o autor describe a obra que por aquel entonces viaxaba hacia Florencia. O destinatario da carta era Justus Sustermann, residente en Florencia e retratista dos Médicis. Didier Bodart no seu libro sobre Rubens mantén que Sustermann lle encargou o cadro a Rubens para a súa colección. A obra forma parte das coleccións do Palazzo Pitti de Florencia.
Trátase dun óleo sobre lenzo de grandes dimensións donde Rubens desplegou todo o seu virtuosismo técnico con gran dinamismo, vitalidade e exhuberancia basándose no estudio de Miguel Anxo, Caravaggio e Anibale Carraci, ademáis dos venecianos, dos cales aprendeu o seu colorido, como Tiziano. Rubens nos fai disfrutar dun cromatismo en tonos oscuros e intensos que contrastan coa desnudez da figura principal. A protagonista femenina por outra banda posúe as características dos corpos femininos de Rubens, modelos grosos, carnosos e sensuais xunto con cabelos sedosos.
A composición moi barroca, do gusto de Rubens, está ordenada sobre un esquema diagonal dando unha sensación de movemento que vai máis alá do propio marco. No centro hai unha figura masculina ataviada con elementos guerreiros como o casco, o escudo ou a coraza portando unha espada, trátase do deus Marte, Ares na mitoloxía grega. Venus á súa dereita intenta retelo e a outra muller, a Furia Alecto, tira con forza de él.

Texto adaptado de Mar Baztán Sabalza da Universitat de Valencia, "Los desastres de la Guerra de Pieter Paul Rubens"

Para coñecer a todos estos personaxes nos remitimos a unha fonte segura como a carta que escribiu Rubens a Sustermann. A carta está reproducida en moitas obras, aquí nos basamos en Gombrich E.H., Imágenes simbólicas, Madrid, Alianza, 1983:

“La figura principal es Marte, que acaba de abrir la puerta del templo de Jano (que
era costumbre dejar cerrada en tiempos de paz) avanza con el escudo y la espada
ensangrentada, amenazando a las naciones con un gran estrago y sin prestar la menor
atención e Venus, su mujer, que con caricias y abrazos trata de contenerle, acompañada de
sus Cupidos y amorcillos. Por el otro lado tira de Marte la Furia Alecto, que lleva una
antorcha en la mano. No lejos están los monstruos que representan la Peste y el Hambre,
compañeros inseparables de la guerra; yace en el suelo una mujer con un laúd roto, que
representa la Armonía, incompatible con las discordancias de la guerra; hay también una
madre con su hijito en brazos, que denota la fecundidad, generación y caridad pisoteadas
por la guerra, que todo lo corrompe y lo destruye. Hay además un arquitecto en el suelo,
con sus instrumentos en la mano, para dar a entender que lo edificado para la comodidad y
ornamento de una ciudad es derribado y reducido a ruinas por la violencia de las armas.
Creo, si bien recuerdo, que también puede verse en el suelo, bajo los pies de Marte, un
libro y unos dibujos en papel, para dar a entender que también pisotea la literatura y las
demás artes. Hay así mismo, creo, un haz de flechas con la cuerda que las une desatada,
que cuando están unidas son el emblema de la Concordia, y también pinté, tirado junto a
ellas, el caduceo y el olivo, el símbolo de la paz. Esa lúgubre Matrona, vestida de negro y
con el velo rasgado, despojada de sus joyas y de cualquier otro adorno, es la infeliz
Europa, afligida por tantos años de rapiña, ultrajes y miseria que, como tan perjudiciales
resultan para todos, no necesitan ser especificados. Su atributo es ese globo que sostiene
un putto o genio y remata un copete que representa el orbe cristiano. Esto es cuanto puedo
decirte".

Esta obra de Rubens, Los desastres de la guerra, será a fonte utilizada por Picasso para a realización da súa obra xenial, O Guernica. O autor malagueño visionará o cadro de Rubens no seu viaxe a Florencia e quedará profundamente impactado polo lenzo. Este feito o conta no seu último libro Baltasar Magro La luz del Guernica.

6 jun 2012

Courbet apóstolo da fealdade




Un Enterro en Ornans e o Taller do pintor son dous cadros que se encontran compartindo sala no parisino museo de Orsay. Son dúas obras de formato desmesurado que foron duramente criticadas por este feito e pola inanidade do tema. Gustave Courbet, representante do realismo aspiraba ao igual que os seus coetáneos de estilo a dar unha representación verdadeira e obxectiva da vida. Courbet cría que só se debía pintar o que el mesmo podía experimentar dos seus sentidos.

Un Enterro en Ornans 1849-1850
Courbet pinta aquí unha simple escena cotidiana, unha simple anécdota. O realismo de Courbet é insoportable para algúns ollos; é real, é feo, é verdade. Esta paisaxe de Ornans, na rexión de Franche-Comté a patria do pintor con todos os habitantes do pobo que se prestaron para posar para o cadro, serviu para bautizalo polos seus detractores como "o apóstolo da fealdade".


Anos máis tarde, en 1855, o Taller do pintor é presentado ao gran público nun "pabellón do realismo", que él mesmo fai construir fronte ao edificio oficial da Exposición Universal xunto con algunha obra máis. Aquí edítase un catalogo, cuio prólogo foi considerado un manifesto do realismo, aínda que o propio Courbet recusou toda a vida desta etiqueta. Con estas palabras se autodefinía: "Ser capaz de traducir las costumbres, las ideas, la apariencia de mi época, según mi apreciación; no sólo ser pintor, sino además ser un hombre; en una palabra, hacer arte vivo: ese es mi objetivo."

O taller do pintor 1854-1855




El origen del mundo (L'origine du monde) é un cadro realizado por Gustave Courbet no ano 1866 que tamén está exposto no museo de Orsay. Obra polémica nos seus inicios e incluso ata ben entrado o século XX.

L' origine du monde 1866




Texto adaptado da guía do museo de Orsay, Comprender la pintura del museo de Orsay en español

29 may 2012

Alex Katz

Red Smile, 1963



O MACUF de a Coruña exhibe hasta setembro unha selección de obras do pintor neoyorquino, predecesor do Pop Art e indiscutible retratista da vida cotidiana de América.
Nacido en Nova York en 1927, interesouse moi pronto pola arte comercial, matriculouse na Woodrow Wilson Vocational High School de Queens. Posteriormente, ingresou no 1946 na Cooper Union School of Art and Architecture, escola de arte mezcla entre Bauhaus e o espírito cubista. A obra de Alex Katz non resulta tan convencional como a menudo é calificada. A invención dos cut-outs -figuras recortadas e pintadas-, a aposta pola figuración de grandes formatos da abstracción neoyorquina e das vallas publicitarias e os retratos rodeados dun fondo neutro, supoñen as principais aportacións de Alex Katz ao panorama artístico norteamericano de finais dos anos cincoenta.  



Cut-Outs



Os Cut-Outs representan unha das primeiras aportacións de Alex Katz á vanguardia contemporánea. Figuras recortadas e pintadas ao óleo polas dúas caras, adheridas a unha armazón de madeira ou aluminio e a un delgado pedestal que os suxeita á base. Son imaxes convertidas en obxectos e ao mesmo tempo, pinturas polas dúas caras que deben ser rodeadas polo espectador ao igual que unha escultura.

 Con Chaqueta roja, 1982 entramos na etapa de grandes formatos iniciada a finais dos anos cincoenta. Alex Katz aumenta o tamaño dos seus motivos, influenciado polos medios de masas -vallas publicitarias, pantalla en cinemascope- e a actitude dos personaxes, os cales se asimilan a actores, actrices e modelos.

O retrato é o xénero predominante en Katz, aparte de Ada, a súa segunda muller, e o seu fillo Vincent, o pintor consagrou moitos retratos aos seus amigos. Obsérvase en todos eles o desinterese do pintor pola introspección psicolóxica, a incomunicación das personaxes é palpable, sobre todo cando fai retratos colectivos. Alex Katz gran admirador confeso do cine de Antonioni, Ingmar Bergman e a nouvel vague francesa de Resnais, Chabrol, Truffaut, Godard, fai os seus cadros como si se tratase de fotogramas de películas con grandes silencios. Por outra banda é innegable a influencia pictórica e realista de Edward Hopper, a incomunicación do individuo representado en escenas cotidianas e colectivas, un café ou unha festa privada. 






Maria in Black, 1995


22 may 2012

Nu con pirámide

TÍTULO: Nu con pirámide
AUTOR: Roy Lichtenstein
CRONOLOXÍA: 1994
ESTILO: Pop Art
LOCALIZACIÓN: colección privada



















"A los cómics les debo los elementos de mi estilo y no los temas". Esta declaración de Lichtenstein no ano 1967 mostra unha intención artística fundamental na súa obra.
Os contidos do cómic comercial son o resultado da súa función, xeralizar e trivializar as emocións, accións, persoas e cousas hasta o punto que respondan a un espírito popular.
Lichtenstein utiliza a linguaxe visual e a tipografía, a disposición do texto e a imaxe nos cómics e axúdano a obxectivar e desindividualizar emocións e actitudes. Parece unha pintura feita de forma mecánica, perfecta e anónima ao igual que os diseñadores gráficos. Mostra os temas ao igual que o faría un dibuxante de publicidad ou dos cómics. O autor extrae o modelo da serie de viñetas perdendo así o desenvolvemento lóxico e narrativo, adquirindo a escena un novo significado.
As pinturas de Cézanne, Léger, Monet, Mondrian ou Picasso lle serven de puntos de partida.

Marylin

TÍTULO: Marylin
AUTOR: Andy Warhol
CRONOLOXÍA: 1964
ESTILO: Pop Art
TÉCNICA: acrílico sobre lenzo


















A galería de retratos que Andy Warhol fixo, constitúe unha mostra dos personaxes máis famosos e influíntes da súa época. Políticos como Mao ou o Che, estrelas de cine como Marylin Monroe ou Liz Taylor, artistas como Elvis Presley forman parte deste longo elenco. Ningún foi elexido ao azar, todos representan a beleza, o poder e o glamour e gracias a Warhol convértense en iconos. Para realizar estas obras utilizaba fotografías instantáneas, logo modificadas a través do retoque pictórico desenfocando os contornos e añadindo novos brillos e cores. O tema de Marylin aparece por primeira vez no 1954, nunha pintura de Willen de Kooning, despois do suicidio da actriz no 1962, Warhol lle dedicará algunhas das súas series máis famosas. O retrato fai fincapé nos elementos emblemáticos da súa condición de sex-symbol: beizos vermellos e sensuais e cabeleira longa e rubia oxixenada.
O Pop Art quixo achegar a arte a todo o mundo mediante marcas e xente famosa. O seu obxectivo último era romper fronteiras entre a arte e a vida e conseguir precisamente que estos obxectos entrasen nos museos de arte.
Andy Warhol traballaba no seu estudio The Factory (A fábrica), e producía o seu arte en serie, perdendo a calidade de ser única. 

21 may 2012

Sopa Campbell's

TÍTULO: Bote de sopa Campbell
AUTOR: Andy Warhol
CRONOLOXÍA: 1965
ESTILO: Pop Art
TÉCNICA: Acrílico e tintura serigráfica
LOCALIZACIÓN: diferentes museos (National Gallery of Art, Washington, Leo Castelli Gallery, Nova York)

















Andy Warhol reprodiciu en multitude de ocasións e sempre diferente os botes de sopa Campbell. En esta versión mantén a etiqueta da lata orixinal, de feito é unha reproducción en acrílico e tintura serigráfica da lata auténtica de sopa.
A lata está representada en perspectiva sobre un fondo neutro que fai resaltar o seu contorno. O artista elixe unha lata de sopa Campbell como motivo dunha obra de arte, exemplificando o pop art, relacionando a arte e a cultura popular, dándolle importancia á cotidianidade e ao banal e superfluo.
Andy Warhol con estas obras estaba protestando contra a arte institucionalizada, fóra do gran público, e venerada sen reflexión nin acercamento crítico. Os temas utilizados por Warhol son a fama, o glamour, a morte, a violencia, os desastres e o diñeiro. Utiliza un método rápido para a apropiación da imaxe, fácil de usar, con posibilidade de reproducción indefinida, convertendoa en auténtico icono da cultura contemporánea. Warhol confesou que serigrafiou a lata de sopa Campbell, pois era o que comía todos os días.

15 may 2012

Marrón e ocre

TÍTULO: Marrón e ocre
AUTOR: Antoni Tàpies
CRONOLOXÍA: 1959
ESTILO: Informalismo
TÉCNICA: mixta sobre tea
LOCALIZACIÓN: Fundación March, Madrid














A comezos dos anos cuarenta, Tàpies copia obras de Picasso e Van Gogh utilizando empastes moi grosos para demostrar o seu desprecio pola arte académica. No ano 1953, concentra nas súas obras unha grande cantidade de materia que o artista rasca, imprime e manipula de diversas formas, dominando toda a superficie do lenzo, de gran formato. Tàpies coincide así con a grande corrente informalista europea daqueles anos na obra de Fautrier ou Dubuffet, que utilizan as mesmas premisas creadoras. Mezcla pintura con po de mármore, limaduras, aglutinantes para darlle un espesor e unha consistencia que por métodos normais sería impensable. Tàpies explora novos significados, trátase de "pasar dunha materia particularizada a unha materia xeralizada, cambiando a visión que a xente ten do mundo, pois a través da materia pódese acceder a outros dominios, os da sociedade, política e moral."

14 may 2012

Composición nº 1

TÍTULO: Composición nº 1
AUTOR: Jackson Pollock
CRONOLOXÍA: 1948
ESTILO: Expresionismo abstracto
TÉCNICA: Óleo, esmalte, pintura de aluminio
LOCALIZACIÓN: National Gallery of Art, Washington










Neste cadro pódese apreciar como as liñas brancas e negras, a gran velocidade, se entrecruzan sobre un fondo de manchas de diferentes cores...
Os trazos son enérxicos, producto da violencia xestual utilizada polo artista. As formas, liñas, manchas son irrepetibles, a través de siluetas, grumos, gotas. A superficie aparece totalmente recuberta de cores sen ningunha relación entre eles de acordo coas leis do contraste.
En canto á composición, este cadro está formado por masas de diferente densidade. Por outra banda é unha composición libre que prescinde dos puntos de fuga e da perspectiva. Pollock primeiro pintaba e despois delimitaba o cadro (recortaba según como quedase o resultado). Pollock definía o seu estilo como all-over, por que enchía toda a superficie do soporte evitando así un único punto de atención e xerarquía.
A obra de Picasso, de Orozco, Siqueiros e Rivera influiron en Jackson Pollock na elección do gran formato e a intensa expresividade. No ano 1947, o artista xa concretara o seu estilo: abstracción libre, informal, baseada no goteo e as grandes manchas. Pollock foi o representante máis activo da Action Painting (pintura de acción ou xestual), conseguida coa técnica do Driping (goteo), facer gotear sobre o lenzo sen tensar no chan. Por isto foi coñecido como Jack the Dripper (Jack o Goteador).

8 may 2012

Táboa nº 1

TÍTULO: Táboa nº 1
AUTOR: Piet Mondrian
CRONOLOXÍA: 1921
ESTILO: Neoplasticismo
TÉCNICA: Óleo
LOCALIZACIÓN: Museo Ludwig, Colonia


















Na metade da segunda década do século, hai movementos artisticos que propugnan por unha arte non figurariva, rexida por normas propias, e emancipada da escravitude dos obxectos. Mondrian chegou á abstracción por medio do cubismo e recibiu dúas influencias fundamentais na súa obra; por un lado a obra de Bart van der Leck no ámbito pictórico; a outra procede do místico Schoenmaekers. As tres cores principais son o amarelo, o azul e o vermello, non existen máis cores que esas, decía Schoenmaekers. A partires de estos presupostos, Mondrian elabora o seu programa, exposto nas páxinas da revista De Stilj, que concibe a obra de arte como un vehículo para expresar a forza e a armonía do universo por medio de recursos plásticos.
Mondrian con táboa nº 1, nos transmite a súa satisfacción pola que considera unha obra perfecta. É unha obra compositivamente simple e cada unha das tres cores primarias aparece unha soa vez, para non desvirtuar o núcleo central da súa estética: a arte como creación de relacións elementais.

A persistencia da memoria

TITULO: A persistencia da memoria
AUTOR: Salvador Dalí
CRONOLOXÍA: 1931
ESTILO: surrealismo
TÉCNICA: Óleo
LOCALIZACIÓN: MOMA, New York











Atribuir ás imaxes unhas propiedades contradictorias con aquelas que teñen en realidade, é un dos recursos máis coñecidos do método paranoico-crítico de Dalí. Son famosas as súas representacións de obxectos blandos ou derretidos que se xeralizan a partir de esta obra. Aquí aparecen os famosos reloxos blandos, esta blandura a relaciona Dalí a case calquera obxecto sólido e indica a súa condición de espectro ou fantasma, vestixio do mundo do soño. No caso dos reloxos, sen embargo, a imaxe ten implicacións máis profundas, aludindo á relatividade da interacción espacio-tempo, é decir á chamada cuarta dimensión. O blando é para Dalí o dixerible, o sustancial, en contraposición ao duro e irreductible.
No cadro aparece a bahía de Port Lligat ao amencer. A paisaxe é simple, o mar ao fondo e unha pequena formación rochosa á dereita. Hai catro reloxos, un de bolsillo e tres blandos e deformados. Un deles colga en equilibrio da rama dunha árbore. Máis abaixo, no centro, outro acoplado a modo de montura sobre unha cara con longas pestanas inspirada nunha roca do cabo de Creus. O terceiro reloxo está a punto de deslizarse polo muro, sobre él hai unha mosca e sobre o reloxo de bolsillo, tamén situado no muro, hai un grupo de formigas, moi recurrentes en Dalí e nos surrealistas.

L.H.O.O.Q.

TÍTULO: L.H.O.O.Q.
AUTOR: Marcel Duchamp
CRONOLOXÍA: 1919
ESTILO: Dadaísmo  (ready-mades)
LOCALIZACIÓN: Centro Georges Pompidou, París



















L.H.O.O.Q. é unha obra de Marcel Duchamp feita en 1919. É un raedy-mades; obxectos que son producidos en serie, destinados a un uso utilitario e alleos á arte. Normalmente estos ready-mades acaban converténdose en obras de arte polo mero feito de que o artista os elixe e lles cambia o nome, os firma ou simplemente os presenta nunha exposición artística.
O nome da obra, L.H.O.O.Q. é homófono en francés "Elle a chaud au cul", literalmente "Ela ten o cu quente", que podría traducirse como "Ela está excitada sexualmente". 

Pintura con tres manchas

TÍTULO: Pintura con tres manchas
AUTOR: Kandinsky
CRONOLOXÍA: 1911-1912
ESTILO: pintura sin obxecto
TÉCNICA: Óleo
LOCALIZACIÓN: colección Thyssen

















Os anos que van desde 1910 ao principio da Primeira Guerra Mundial son definitivos na conquista por Kandinsky do que será para sempre o seu propio territorio pictórico. A súa obra ten un sesgo claramente non figurativo, e estreita cada vez máis a súa amizade con Franz Marc e Arnold Schönberg, dúas pezas primordiais na xestación do Xinete Azul. Comeza a interesarse pola teosofía, dándolle referencias espirituais á súa labor artística. Os seus cadros prescinden xa da representación; apenas algún rasgo alude a figuras e a obxectos, pero non deixan de ser apenas unha referencia simbólica no tema do cadro. O tema en realidade do cadro será o conflicto das masas vibrantes de color e o seu obxectivo, facer sentir o espiritual nas cousas materiais e abstractas. 

7 may 2012

O grito

TÍTULO: O grito
AUTOR: Edvard Munch
CRONOLOXÍA: 1893
ESTILO: precedente do expresionismo
TÉCNICA: Óleo e témpera
LOCALIZACIÓN: Nasjonalgalleriet, Oslo


















Un ser humano, en primeiro plano, berra de angustia e semella que todo o mundo o pode percibir, excepto dúas persoas, que están no outro extremo da ponte, paseando de forma indiferente.

A expresividade da obra é indiscutible. A angustia vital do personaxe apréciase a través das curvas sinuosas que se poden apreciar en toda a obra. Por outra banda a ponte, coa súa barandilla en diagonal, xunto coas dúas personaxes que pasean ao fondo están tratadas de forma lineal.
Con respecto á cor, predominan os vermellos, azuis e negros tratados dunha forma irreal pero que acentúan o sufrimento e angustia do individuo. O ceo crepuscular impacta pola combinación de vermellos e laranxas.
En primeiro plano temos a un individuo que se leva as mans á cabeza e abre a boca para proferir un berro de angustia. A cara está deformada a través dos trazos utilizados, inspirados probablemente nunha momia peruana exposta no museo do home de París. O individuo permenece quieto fronte ás dúas personaxes que pasean indiferentes no outro extremo da ponte. A barandilla da ponte divide as dúas zonas. Ao fondo pode apreciarse un fiordo típico da paisaxe norueguesa, con dous barcos. 

As Meninas

TÍTULO: As Meninas
AUTOR: Pablo Picasso
CRONOLOXÍA: 1957
TÉCNICA: Óleo
LOCALIZACIÓN: Museo Picasso, Barcelona












As Meninas de Picasso son unha serie formada por 58 óleos: 44 reinterpretacións do cadro de Velázquez, 9 escenas con pombas, 3 paisaxes e 2 interpretacións libres.
Aquí resume todas as innovacións que irá realizando ao longo da súa carreira; formación académica, diferentes estilos do cubismo, o expresionismo e as distorsións do surrealismo.

Guernica

TÍTULO: Guernica
AUTOR: Pablo Picasso
CRONOLOXÍA: 1937
ESTILO: Cubismo, surrealismo, expresionismo
TÉCNICA: Óleo
LOCALIZACIÓN: Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid


A pintura Guernica nos traslada a un mundo apocalíptico, herdeiro quizá das pinturas de Goya, a través dunha ausencia de cor. Básicamente Picasso, utiliza o branco e negro, cunha ampla variedade de grises e algún toque azulado. Isto relaciónase coas fotografías en branco e negro da época pero tamén non debemos olvidar todo o traballo de Picasso en litografía e augaforte destes anos.
Además da ausencia da cor, utilizou outros recursos expresivos para darlle todavía máis dramatismo á obra; a deformación dos corpos; rostros desdoblados, estirados, crecidos e a distinta luz utilizada iluminando todo aquelo que lle interesa. A preocupación maior foi a expresión da dor, evidenciada na nai co fillo morto no colo, un rostro desgarrado no que os propios ollos semellan unha bágoa que resbala, cunha boca moi aberta, os dentes saídos e unha língua moi afilada, representan a dor maternal; e no cabalo a expresión da dor visceral.
Picasso concibe unha pintura de batalla con tan só nove personaxes e algún elemento contextual. A composición estructúrase a través dunha pirámide de luz central, compensada con dous eixos verticais a ámbos lados. No vértice da pirámide está o quinqué da muller que asoma pola fiestra; unha luz artificial que ilumina o cabalo agonizante, cunha lanza cravada no costado; o guerreiro descomposto aos pés, e a figura feminina que avanza desde a esquerda. No fondo en semipenumbra, un paxaro, ferido, pode ser unha pomba. No lado esquerdo, o touro e a maternidade e no lado dereito a muller atrapada no incendio. De fondo algunha edificación, o chan con baldosas, unha mesa. O espacio é angustioso, moi teatral con grandes personaxes respecto ás edificacións. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...