Foro Romano

Diferencias do teatro grego e o teatro romano

Augusto de Prima Porta

TÍTULO: Augusto de Prima Porta
AUTOR: Descoñecido (Comitente: senado de Roma)
CRONOLOXÍA: 19 a. C.
ESTILO: Romano Imperial
LOCALIZACIÓN: Museos Vaticanos, Roma













tema

Representación do emperador Augusto mentres arenga ao seu exército.



composición

O retrato de Augusto, aínda que o ensalza, representa claramente á persoa do emperador. Calquera romano o recoñecería pola súa presenza en moedas e representacións.

Está vestido cunha túnica sobre a cal exhibe unha coraza musculada con relevos e un paludamentum que rodea a súa cadeira e que sostén co brazo esquerdo. Ten o brazo dereito erguido en sinal de autoridade e arengando ao exército. Na man esquerda sostén o bastón consular.

Esta obra estaba pensada para estar colocada contra a parede, polo que todo se concentra no plano frontal. Os lados están pouco coidados e o dorso nin sequera está rematado.

Os pés están descalzos e obedecen á representación tradicional do mundo clásico dos deuses deificados. O golfiño de Venus con cupido resolve o problema de sustentación.

contido

Aparece representado como xefe do exército no momento do allocutio, a arenga ao exército. Na man dereita lucía unha coroa de victoria que lles amosaba ás tropas. A coraza con relevos, está representada a guerra entre partos e romanos, e formaban parte do programa rexenerador do Imperio. Pódese considerar como unha xustificación do seu expansionismo militar. Expresa un dos hitos superados, as guerras párticas, no cariño imperial que conducía á Paz Augusta. Según Pedro García Martín, esta propaganda oficial estaba destinada a soterrar á vella República e a educar ás novas elites no culto ao emperador.

O emperador Octavio fíxose retratar en todas as modalidades escultóricas: ecuestre, apoteósica, sacerdotal, togada, heroica e triunfal. O novedoso nesta estatua de xeneral victorioso é que volve a sua mirada ao canon grego do século V a.C. A armonía do rostro, as proporcións anatómicas do atleta, o drapeado do manto e o bastón consular son os símbolos do poder imperial. Pero están xa inspirados no Doríforo de Policleto, ou o que é o mesmo, sustitúen o realismo republicano polo idealismo helenizante.

O programa iconográfico da coraza reflexa a cosmovisión augusta. Na parte superior, o Ceo extiende o sea manto sobre o firmamento, nun de cuios bordes asoma a estrella da mañana. O xerro da Aurora verte o rocío matutino. O astro rei, o deus sol que é ponte de vida pola súa calidez, fui renacer cada día ao mundo e ás sas criaturas. Na parte inferior, flanqueados por Apolo e Diana -os deuses favoritos de Augusto-, a Nai Terra nutre a dous nenos e a súa cornucopia derrama a abundancia.

A victoria sobre os partos, valorouse como o paso decisivo hacia o estado universal de Augusto.

O cliente que encargou a estatuta, a súa esposa Livia, ou un grupo de senadores, instruiu ao escultor para que remarcase a orixe divina do primeiro emperador romano. Non leva calzado senon a desnudez dos heroes olímpicos. A figura de Eros a lombos dun delfín alude á ascendencia de Venus.

Teatro de Mérida

NOME: Teatro de Mérida

ARQUITECTO: descoñecido (Comitente: cónsul Marco Agripa) A escena foi reconstruída no século II d. C. por Traxano e Adriano

CRONOLOXÍA: 18 a. C.

LOCALIZACIÓN: Emérita Augusta

ESTILO: romano imperial

planta

Componse de cávea semicircular, orchestra semicircular, un gran proscenio rectangular e unha escena monumental que cerra o hemiciclo.

Tal como establecía no seu tratado o arquitecto Vitrubio, a escena dálle paso a un gran conxunto posterior, a partir dunha galería con pórtico que permite ao público abrigarse en caso de chuvia.

interior

Diferénciase do arquetipo romano, porque a parte inferior da súa cávea está escavada nun outeiro seguindo a tradición grega. A cávea podía acoller ata a cinco mil persoas, está dividida en 6 sectores radiais por 7 escaleiras. Practicamente integradas na orchestra, estaban as bancadas de preferencia para altos cargos e personaxes de honra.

Ten unha intelixente e funcional organización interna de pasillos abovedados e escaleiras que conectan "os vomitorios" que aseguran a evacuación en minutos. A escena é unha estructura con pórtico de dou niveis, de orde corintia, cunha grande exedra cóncava central que acolle a porta principal e dúas máis laterais.

Acueducto de Segovia

TIPOLOXÍA: Acueducto: obra pública.
CRONOLOXÍA: Século I d. C.
LOCALIZACIÓN: Segovia
ESTILO: Romano Imperial

O Acueducto de Segovia, unha das grandes obras de enxenería romana en Hispania, recolle a auga da serra de Guadarrama. Dende alí parten as dúas monumentais arquerías superpostas.

Edificado con grandes sillares de granito, salienta pola súa esvelteza e polas equilibradas proporcións: a arquería superior mantense sempre invariable na súa configuración; así e todo, os enormes piares de planta rectangular da arquería inferior varían o seu tamaño a tenor das irregularidades do terreo.

Arco de Tito

NOME: Arco de Tito
CRONOLOXÍA: 81 d. C.
LOCALIZACIÓN: Foro de Roma
ESTILO: Romano Imperial
MATERIAL: mármore

É o arco mái antigo de todos os que se conservan en Roma, fermoso exemplo de proporción, nobreza arquitectónica e ornamentación sobria. Único van franqueado por dous grandes piares, con bóveda de canón no interior. Unha liña de imposta separa o zócolo do corpo principal, no que destacan catro semicolumnas con chapiteis compostos, nos ángulos dos piares, simulando soster o entablamento.

Remata o arco un ático cunha inscripción co nome do emperador. Fermosa decoración escultórica, sobria no exterior e desbordante baixo a bóveda, con altorrelevos de gran formato presentando a entrada triunfal de Vespasiano e Tito, o ano 70 d. C. en Xerusalén mostrando os símbolos dos xudeus.

Coliseo. Anfiteatro Flavio

NOME: Coliseo ou Anfiteatro Flavio
ARQUITECTO: Descoñecido (comitente: Flavio)
CRONOLOXÍA: 72-80
LOCALIZACIÓN: Val do Coliseo, Roma
ESTILO: Romano Imperial







exterior

Un estilóbato é a base da fachada, famosa pola superposición das tres ordes gregas. Cada piso deséñase como unha sucesión de arcos de medio punto sostidos por columnas dóricas, xónicas e corintias que culminan nun entablamento.

O cuarto piso, construído por Domiciano, para ampliar a capacidade do edificio, presenta un ático macizo decorado por lesenas corintias que enmarcan fiestras cadradas. Todavía existen algunhas das ménsulas de apoio que sostiñan os mastros onde se fixaba o toldo para o sol e a chuvia.

Todo o exterior estaba recuberto de estuco, o interior era un luxo.

planta e interior

80 arcos de medio punto do primeiro piso son os accesos ao recinto interior e á súa gradaría. O sistema de gradas non aproveita o desnivel do terreo, érguese sobre unha multitude de bóvedas superpostas sustentadas por piastras radiais.

O corazón do edificio, está conformado por kilómetros de pasillos e galerías, coroados por bóvedas de canón e de aresta, e estructurados en pisos comunicados por escaleiras. Tiña unha capacidade para 50000 espectadores e a súa evacuación era factible en tan só 3 min.

A gradaría rodea a area, espacio circular central onde se levaban a cabo as celebracións. Domiciano mandou construir un subsolo deseñado para axilizar o espectáculo.

O Panteón

NOME: Panteón
ARQUITECTO: Descoñecido (comitente o emperador Adriano)
CRONOLOXÍA: 118-125
LOCALIZACIÓN: Campo de Marte, Roma
ESTILO: Romano Imperial








exterior

Destaca o pórtico octástilo, formado por oito columnas monolíticas de granito, con basas de mármore branco que soportan un entablamento coa inscripción do antigo templo de Agripa.

Un corpo de transición conduce ao tambor, que estaba recuberto de mármore e estuco, que aparece como un cilindro sen ornamentos que combina o formigón cos ladrillos. As súas liñas de imposta delimitan tres andares superpostos de arcos de ladrillo, arcos de descarga, contrafortes integrados no muro que distribuen a presión da cúpula e a concentran en oito piares repartidos pola planta circular.

planta

O pórtico queda dividido polas columnas en tres naves, a central da acceso á cella. Esta é de planta circular, presidida por oito piares, receptores da presión da cúpula.

 

interior

Trátase dunha fachada ficticia, construída a partir de mármores, materiais nobres, columnas, cornixas, pilastras...que non sosteñen nada. Isto cumpre unha dobre función: oculta todo o sistema de carga e fai unha homenaxe á arquitectura grega. Por encima de todo isto elévase un ático con fiestras.

Sobre o ático a cúpula de 43'2 m. Estructurada de aneis e nervios que configuran os casetóns que lle dan grandiosidade. Coroa a cúpula un óculo ou fiestra circular de 9 m, que é o verdadeiro foco de luz e ventilación do recinto emulando o disco solar.