27 sept 2016

Características da escultura grega



    




     - Busca da beleza: proporción e equilibrio das  partes (canon).   

     - Naturalismo; imitar a realidade (mímese).

     - Estudio do corpo humano. Antropocentrismo.

     - Materiais: pedra (mármore) e bronce.

     - Esculturas policromadas.

15 ene 2015

Infografía II: San Clemente de Tahull



Cristo en maxestade, na ábsida , presidindo o conxunto da composición pictórica, característica habitual da arte románico catalán. Maiestas Domini o Pantocrátor, Deus desde a perspectiva máis sobrenatural da visión apocalíptica, aparece con todo o seu poder e toda a súa gloria para xulgar á toda a humanidade.
O Pantocrátor posúe dimensións sobrenaturais que representan "o ceo", Cristo está inscrito nunha mandorla perlada que simboliza o mundo e os seus pes reposan sobre a bola do mundo. Deus recórdanos cal é o seu papel, o de Deus lexislador, xuiz que domina o terrenal.
Cristo está frontal sobresaíndo da mandorla co brazo dereito levantado facendo o signo da bendición coa man con dous dedos á maneira grega, e co libro aberto á esquerda sobre o nocello. A alfa e a omega, primeira e derradeira letra do alfabeto grego simbolizan o principio e o fin e en consecuencia, Deus como creador e tamén como destructor. Sobre o libro a inscripción EGO LUX SUM MUNDI (yo soy la luz del mundo), luz como símbolo da verdade absoluta, do ben e do camiño para a salvación según o evanxelio de Xoan: "yo soy la luz del mundo, el que me sigue de ninguna manera andará en la oscuridad, sino que poseerá la luz de la vida" (Jn 8:12). A Dextera Domini, a man dereita de Deus indícanos a proteccción divina, a lexitimización do poder.
As figuras do tetramorfo, están inscritas en rodas ou círculos enlazados entre si. Iconografía relacionada coas visións do profeta Ezequiel: o home asociase a San Mateo, o león identifícase con Marcos. o touro sería Lucas e a águia estaría asociada á figura de Xoan. Ademáis dúas figuras simétricas flanqueando a composición representando un serafín e un querubín cada un con tres pares de alas e con seis ollos inscritos.

10 nov 2014

Arte Urbano I

Arte urbano o arte callejero, traducción inglesa de la expresión "street art" referido a todo arte de la calle que normalmente suele ser ilegal. El arte urbano ofrece un gran abanico de posibilidades como el graffiti o una gran diversidad de formas de expresión artística y en la calle.
A mediados de los años 90 el término arte callejero o Post-Graffiti sirve para explicar el trabajo de un grupo de artistas que utilizan su modo expresivo artístico básicamente en las calles, utilizando múltiples recursos compositivos como las plantillas, pegatinas, murales, posters que en un principio se alejan del graffiti pero que mantienen una estrecha relación.
El uso de plantillas (stencil), estarcido es una técnica artística en la cual una plantilla con un dibujo recortado se usa para aplicar pintura. Habitualmente estas plantillas contienen un mensaje político, tuvieron una gran relevancia en el París de los años 60, pero a mediados de los 90 artistas como el norteamericano Shepard Fairey inició un campaña titulada "Obey" (Obey Giant) (obedece al gigante) a partir de la imagen del luchador norteamericano André The Giant utilizando plantillas y posters.
La idea principal al ser un arte de la calle es la sorpresa, sorprender a los transeúntes que se convierten sin pretenderlo en espectadores de una sala de arte improbisada en plena calle. Suelen tener un mensaje crítico hacia la sociedad, irónico que nos invita a la lucha social, hacia la política o simplemente invitándonos a la reflexión.
Banksy, John Fekner, Shepard Fairey,  Blek le Rat son sus máximos representantes entre muchos.

Shepard Fairey, artista urbano estadounidense, diseñador gráfico famoso por su campaña con pegatinas con la imagen del luchador André el Gigante y por sus diseños con referencias del cartelismo político de mediados del siglo XX.

André The Giant



Sus lemas mezclan lo subversivo y el entretenimiento y su temática es un mezcla de caricatura y revival político.
Fairey fue uno de los primeros graffiteros de finales del siglo XX en utilizar la técnica de las pegatinas como intervención artística-callejera. Sus primeros diseños de André el Gigante sin ningún mensaje, sin contenido y con la única pretensión de sorprender al transeúnte. Su estilo se basa en el cartelismo ruso de la era comunista y el Pop Art mezclando claros elementos del comic norteamericano.
Se le conoce con el nombre de Obey y este nombre sirve tanto para el acrónimo de la obra como para el pseudónimo de Fairey.





Su retrato de Barack Obama "Hope" fue utilizado por el presidente de los Estados Unidos durante su campaña presidencial.




23 ene 2014

Santa María del Mar








 Santa María del Mar, en Barcelona es la única iglesia de estilo gótico catalán puro. Su cronología de 1329 a 1384 nos traslada al período gótico, en concreto al período gótico mediterráneo del siglo XIV. Esta fábrica fue dirigida por Berenguer de Montagut y era el templo de los armadores y mercaderes de Barcelona.
La planta de salón o iglesia de salón es de tres naves casi de la misma altura, con gruesas y altísimas columnas. La iglesia de salón (hallenkirche) es un tipo de construcción caracterizada porque su planta es rectangular y las naves de la obra tienen la misma altura. Este tipo de iglesia fue desarrollada durante el gótico europeo en Alemania. En España se introdujo a partir del siglo XIV con gran difusión en las zonas mediterráneas de Levante, Cataluña y Baleares. 
Posee una nave central más amplia que sus laterales y numerosas capillas entre los contrafuertes que le otorgan un aspecto diáfano. La cabecera posee una girola con corona de capillas poligonales.










El alzado está realizado en sillares con arcos alancetados, muy agudos, y claristorio escasamente calado. Se apoya en el muro, los contrafuertes se encuentran entre las capillas y tiene esbeltos pilares poligonales donde no aparecen baquetones desde su capitel. Destacamos la importancia de su escasa diferencia de altura entre las naves laterales y la central más ancha.










La cubierta está integramente resuelta con bóvedas de crucería barlongas; sencilla de planta rectangular alargada, de gran vuelo las centrales.
La girola con corona de capillas poligonales se adapta al espacio trapezoidal mientras que en la capilla de la cabecera es radial.
La decoración es muy escasa, apenas percibimos obstáculos visuales frente a lo decorativo.








Todas estas características vistas en Santa María del Mar son comunes dentro de la corriente del gótico más meridional desarrollado en Italia, Santa María Novella o Santa María dei Fiore, en el sur de Francia, Jacobinos de Toulouse o la Catedral de Albi, y en la Corona de Aragón, Catedrales de Barcelona, Valencia o Gerona e iglesias como Santa María del Pi o la Seo Zaragozana. Se aprecian claras diferencias con el gótico desarrollado en el norte de Europa, en su escasa altura y búsqueda de lo diáfano, en sus muros que no es necesario rasgarlos como era habitual en el gótico francés como Amiens o León, debido al clima, y para conseguir un grado de luminosidad semejante, que identifica a Dios con la luz, según el neoplatonismo y a la propia catedral como una nueva Jerusalén Celeste. Al no necesitar tantos vanos todo el sistema de sujeción de arbotantes y pináculos del gótico clásico son innecesarios.








La portada nos muestra a un Cristo sedente enseñando las llagas rodeado por la Virgen María y por San Juan Bautista en el tímpano, arco apuntado abocinado con sendas esculturas sobre peana de San Pedro y San Pablo en los laterales. Destacar el rosetón de estilo gótico flamígero del siglo XV.


Gárgolas de los contrafuertes 


  • Todas las fotografías son de Fran Canoura

18 jul 2013

18 de xullo de 1610

Retrato de Caravaggio por Ottavio Leoni
 
 
 
 
 
 
 
Tal día como hoxe morría Michelangelo Merisi da Caravaggio
 
Milán 29 setembro 1571- Porto Ércole 18 xullo 1610
 
Gran exponente da pintura barroca
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 

17 jul 2013

100 anos sen Regoyos


El viaducto


Darío de Regoyos (Ribadesella 1857- Barcelona 1913), foi un pintor asturiano que como moitos outros trasladouse a Madrid para entrar na Academia de Bellas Artes de San Fernando e iniciar así a súa formación como pintor. Alí foi alumno de Carlos de Haes, paisaxista español de orixe belga que se pode encuadrar dentro da tendencia do realismo, e seguindo o seu consello e do seu amigo Isaac Albeniz visitou Bruxelas.
Na capital belga continuou a súa formación artística durante dez anos introducíndose no mundo artístico belga. Alí coñece a James Ensor e participa na fundación de grupos artísticos como L'Essor ou Los XX, grupo de pintores belgas, debuxantes e escultores.
De volta a España a súa pintura evoluciona do naturalismo ao pre-simbolismo a través da súa serie La España negra non deixando de participar en numerosas colectivas en Bélxica e os Países Baixos. Gracias á súa amizade con Camille Pisarro espuxo de forma individual en París acercándose ao impresionismo e ao puntillismo.
 
 
 
 
 
 

 
Darío de Regoyos tivo unha estreita relación con pintores como Zuloaga e Sorolla e realizou numerosas paisaxes do natural. Con motivo do centenario da súa morte ao longo deste ano e o seguinte teremos oportunidade de adentrarnos un pouco máis na súa obra en diversas localidades españolas.
 
 
 
 
 
 
 




19 dic 2012

Antonio Gisbert

"Los Comuneros de Castilla en el patíbulo"

Tal día como hoxe no ano 1834 nacía o pintor español Antonio Gisbert.
Recordamos esta obra súa "Los Comuneros de Castilla en el patíbulo", que se encontra na segunda planta do Congreso.

12 dic 2012

Edvard MUNCH




Tal día coma hoxe nacía en Loten (Noruega) no ano 1863 o pintor expresionista Edvard MUNCH





"Mi arte da sentido a mi vida"
(Edvard MUNCH)












O fusilamento de Torrijos


 TÍTULO: O fusilamento de Torrijos
AUTOR: Antonio Gisbert
DATA: 1888
TÉCNICA: Óleo sobre lenzo
ESTILO: transición romanticismo realismo
LOCALIZACIÓN: Museo del Prado






Antonio Gisbert Pérez naceu en Alcoy no 1835 e morreu en París no 1902, pintor de temática histórica encadrado na época de transición entre o romanticismo e o realismo. Estudiou na Real Academia de Belas Artes de San Fernando en Madrid trasladándose posteriormente a París. Permaneceu tamén por espacio de cinco anos (1855-1860), en Roma para continuar os seus estudios donde obtivo unha pensión para costearse a súa estancia.
Gisbert representa unha tendencia pictórica da segunda metade do século XIX, a pintura de grandes acontecementos en relación coa historia dos seu país. Se trata da "pintura de historia" ou "realismo retrospectivo" cuxa pretensión era representar con realismo acontecementos do pasado histórico nacional. 
Esta obra representa os ideais liberais, Gisbert co fusilamento de Torrijos fixo un alegato en defensa da liberdade, en contra do autoritarismo. Gisbert estaba vinculado ao partido progresista polo que esta pintura convertiríase nunha icona do seu tempo. O lenzo foi encargado polo goberno liberal de Práxedes Mateo Sagasta, durante a rexencia de María Cristina.
José María Torrijos (1791-1831) foi capitán de Valencia e ministro da guerra durante o Trienio Liberal (1820-1823), tendo que exiliarse ao recuperar o poder absoluto Fernado VII. Desde Inglaterra conspirou sucesivas veces contra o monarca. O gobernador Vicente González Moreno ofreceulle o seu apoio si embarcaba desde Xibraltar en dirección a Málaga con sesenta homes da súa confianza. Dito apoio converteuse en traición pois Torrijos e os seus homes foron abordados e obligados a desembarcar en Fuengirola. Foi apresado o 11 de decembro de 1831 e foi fusilado xunto aos seus homes nas praias de Málaga por traición e sen xuízo previo.
Técnicamente Gisbert achégase ao academicismo, empregando un firme debuxo e unha simple pero estudiada composición. Os prisioneiros alinéanse de pé fronte ao espectador esperando a morte. Torrijos é a personaxe principal encabezando o grupo e facendo de vértice na composición, collendo as mans dos seus compañeiros, Flores Calderón e o ancián Francisco Fernández Golfín, ex ministro da guerra ao que está a vendar un frade.


Á dereita están o coronel López Prieto, o oficial inglés Robert Boyd e Francisco Borja Pardio. Tamén están os frades tapando os ollos aos que o solicitan e lendo textos bíblicos, mentras nun primeiro plano están os primeiros cadáveres axusticiados, recurso compositivo que nos lembra a Goya. No fondo están os soldados que esperan ordes.
Gisbert mostra na composición as sensacións a partir dos xestos das persoaxes. É de destacar tamén o encuadre, deixando fora de plano algún cadaver, clara influencia da fotografía. As cores son frías subraiando as sensacións terribles da escena e do desenlace.

4 dic 2012

Wassily Kandinski (1866-1944)








Tal día como hoxe, un 4 de decembro de 1866 nacía en Moscú Wassily Kandinski.


"O artista é a man que mediante unha e outra tecla, fai vibrar adecuadamente a alma humana"












   "El artista construye misteriosamente la auténtica obra de arte a través de una vía mística. Aislada de él, ella toma vida propia y se constituye en algo individual, una entidad independiente que respira en forma autónoma y posee una existencia material real. No es casual ni un fenómeno sin importancia el que se mantenga inerte en el mundo espiritual, ya que es una entidad dotada de fuerzas activas y creativas. La obra de arte vive y actúa, influye en la constitución de la atmósfera espiritual. Sólo puede considerarse si es buena o mala, desde esta perspectiva interior. Si su forma parece mala o demasiado frágil, se trata de que es mala o frágil para ocasionar vibraciones emocionales puras. Por otro lado, una pintura no es buena por la precisión de sus valores, o porque provea una división científica entre frío y calor, sino porque tiene una vida interior completa. Un buen dibujo es aquel en que nada puede ser modificado en lo más mínimo sin desarticular su vida interior, independientemente de que se encuentre en discrepancia con la anatomía, la botánica, o cualquier otra ciencia. No es cuestión de que el artista entre en contradicción con cierta forma externa (casual, por lo tanto) sino de que necesite o prescinda de esa forma tal y como existe naturalmente. Así deben utilizarse los colores, no porque se encuentren o no en la naturaleza con determinado matiz, sino porque el tono elegido sea propicio o no para el cuadro. En síntesis, el artista no solamente puede, sino que debe usar las formas del modo que sea preciso para sus objetivos. Esta necesidad se funda en el derecho a la libertad absoluta, que sería ilegal sino se fundara a su vez en la necesidad. En el arte, el derecho a esa libertad corresponde al mencionado plano interior moral. Este es, en todos los ámbitos de la vida, (y también en el artístico, por lo tanto), un objetivo puro.  
   El arte es el código que se comunica con el alma de las cosas, que es para ella un pan cotidiano, imposible de obtener de otra manera. Si el arte no cumpliera esta obligación, dejaría un hueco, pues no existe ningún poder que pueda tomar su lugar.
   En los períodos de ideas materialistas y, como consecuencia de ellas, de ateísmo y fines exclusivamente prácticos, que entumecen a un alma abandonada, emerge la postura de que el arte en sí no fue dado a la humanidad con ningún objetivo preciso, sino que es gratuito; que el arte existe sólo por el arte (L’art pour l’art). El lazo existente entre el arte y el alma sobrevive como anestesiado.
   En primer término, el artista debe tratar de modificar la situación, asumiendo su obligación frente al arte y frente a sí mismo, abandonar la postura hegemónica de la situación y subordinarse a designios más altos, teniendo importantes, precisos y sagrados deberes. El debe educarse y sumergirse en su propio espíritu, cuidándolo y alimentándolo de modo tal que su talento externo tenga qué vestir y no sea como el guante extraviado de una mano desconocida, una impostación de mano, vacía y sin significado.
   El artista debe tener qué decir, pues su deber no es dominar la forma sino amoldarla a un contenido. El artista no es un ser con prerrogativas en la vida, no puede existir sin deberes, está sujeto a una labor ardua que a veces le pesa como una cruz. No debe desconocer que todos sus actos, sufrimientos o ideas, construyen la débil, pero también impertérrita y poderosa materia de sus obras, y que por esa razón no es tan libre en la vida como en el arte.
   El artista, confrontado con lo que no lo es, tiene tres deberes:
1)    debe retribuir el talento que le fue dado
2)    sus actos, sentimientos e ideas, como los de los otros hombres, deben constituir la atmósfera espiritual, purificarla
3)    sus actos, sentimientos e ideas deben constituir la materia de sus obras, interviniendo en esa atmósfera espiritual.
   Si el artista es el sacerdote de la belleza, debe perseguirla de acuerdo con el analizado principio de su valor interior. Sólo puede medirse la belleza con la vara de la grandeza y la necesidad interior, que tan útil ha sido hasta ahora.
   Bello es lo que emerge de la necesidad emocional interior. Bello será lo que sea interiormente bello."


Fragmento "De lo espiritual en el arte" capítulo VII La obra de arte y el artista



16 nov 2012

Santa Cristina de Ribas de Sil

 Santa Cristina de Ribas de Sil construíuse entre finais do século XII e comezos do século XIII e representa un dos mellores exemplos do románico rural galego. O conxunto monástico pertenceu á orde benedictina e está formado polo templo románico e unha serie de dependencias dispostas nos corredores cubertos, en torno ao patio claustral.











Posúe planta de cruz latina con nave única lonxitudinal e un transepto que se cruza formando o cruceiro.

O primitivo corpo románico da nave foi substituido por unha nave lonxitudinal dividida en cinco tramos, no primeiro tercio do século XIII, xustificando o cambio hacia o estilo gótico, fundamentalmente arcos faxóns lixeiramente apuntados, que se corresponden exteriormente con contrafortes.


A cabeceira ten tres ábsidas smicirculares. Está orientada cara o leste e a entrada cara o oeste, seguindo a simboloxía cristiá entrando nas Tebras, do pecado, cara a luz, símbolo de Deus. As ábsidas albergan tres capelas, a maior decorada con pinturas de finais do século XVI.

                            


A fachada está dividida en dous corpos; a portada, similar á parte sur da Catedral de Ourense, está formada por arquivoltas de medio punto sobre tres pares de columnas con capiteis decorados con motivos humanos e vexetais. O frontón é completamente liso, sen decoración algunha.

                                                

O corpo superior da fachada posúe un rosetón románico calado con arquiños lobulados que tamizan a luz no interior.


A alta torre adosada ao costado da igrexa, atalaia privilexiada sobre o curso do río Sil, servía como punto de vixía e de defensa ademáis de torre campanario para chamar aos fiéis á oración. Está rematada en amea e cuberta en forma pirámidal, algo pouco usual.



As dependencias do mosteiro teñen unha disposición en ángulo recto, na actualidade pervive a primitiva portada románica que da entrada ao claustro. Posúe figuras sedentes cun libro aberto e no intrados, os catro símbolos dos evanxeístas: a aguia, o anxo, o touro e o león.





  • Todas as fotografías son de Fran Canoura.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...